Rustig blijven ademhalen

by Paul Teixeira on 20/07/2009 · 49 comments

kleitablet

Ok. Zal ik in mijn eerste blog hier maar in één klap eerlijk zijn? Ik ben – tot mijn niet geringe schrik – een oude zeur geworden. Na ruim 26 jaar in de media te hebben gewerkt, lijd ik aan het syndroom ‘Ja, en wat is daar nou zo verschrikkelijk bijzonder aan’?

Het overkomt mij steeds vaker. Tijdens een ingelaste ontmoeting met een ‘goeroe’ op het gebied van social networking bijvoorbeeld. Iemand die een uitgeverij moet adviseren hoe het bedrijf met zijn online activiteiten eindelijk meer geld kan verdienen dan wat er via de papieren media wordt binnengehaald. Het verhaal van de goeroe in kwestie komt neer op de stelling dat alles draait om het scheppen van een ‘gemeenschapsgevoel’ onder mensen die op de één of andere manier denken dat zij aansluiting met elkaar en met jouw medium vinden. Volgens mijn retro-mening draait het hele bladenmaken daar al een redelijk aantal jaren om.

Je definieert een doelgroep en vervolgens maak je daar een uiting voor die aan de specifieke informatiebehoeften en het inherente samenhorigheidsgevoel voldoet. Het beoogde clubgevoel bevorder je onder andere door het organiseren van bijeenkomsten en het laten participeren van de doelgroep in de diverse vormen van het mediamerk. Dus wat is er nou zo verschrikkelijk bijzonder aan?

Gratis?

Een ogenschijnlijk verschil met de oude print-situatie is de weerzin van online mediaconsumenten om te betalen voor de redactionele inhoud die zij afnemen. Wat is daar nou zo verschrikkelijk bijzonder aan? Ik heb al diverse malen media mogen helpen opzetten die gestoeld waren en zijn op het ‘Controlled Circulation’-principe.

Een korte uitleg voor de mensen die geen idee hebben wat dat betekent (internet-goeroe, leest u even mee?). Een uitgever definieert een doelgroep, maakt een medium en vervolgens wordt de beoogde lezer verleid tot het nemen van een gratis abonnement. In ruil daarvoor, moet die persoon zo’n beetje zijn hele doopceel opbiechten. Nu heeft de uitgever niet alleen een ontvangerskring voor zijn medium, maar ook gegevens die hij kan gebruiken om adverteerders te lokken. Die informatie kan ook worden toegepast om andere producten te slijten aan de lezers, van evenementen tot workshops. Aardig om te zien dat het bewuste model in de loop der tijd driftig is gekopieerd door allerhande websites.

Een ander model is de gratis verspreiding van redactionele informatie. Door een groot volume lezers te bieden, zijn adverteerders naar dergelijke media te lokken. Lastig wellicht. Maar niet onoverkomelijk, getuige het succes van de diverse mediamerken. Ook hier is het aardig om te zien dat het bewuste model in de loop der tijd driftig is gekopieerd door allerhande websites.

Kleitabletten

Uitgevers schijnen tegenwoordig niet meer te kunnen slapen van de vraag ‘hoe ga ik geld verdienen aan online media?’ Die levensvraag wordt met name ingegeven door hijgerige internet-goeroes en reclameprofessionals die een zeer goede boterham verdienen met het rondbazuinen dat alle businessmodellen van uitgevers en adverteerders ‘zóóó 1800 zijn’.

Ja, er is altijd de noodzaak om producten en distributievormen te veranderen. Anders hadden uitgevers nog steeds kleitabletten rondgestuurd. En nee, de wereld is niet dusdanig veranderd dat de evolutie plotseling een levensbedreigende revolutie is geworden. De teruggang in inkomsten van gedrukte media wordt in de meeste gevallen niet afdoende gecompenseerd door de omzetstijging van andere mediavormen. En ja, de bulk van de omzet van uitgeverijen komt nog steeds uit de oude, door internet-goeroes verachte, verschijningsvorm van mediatitels. U weet wel: ‘print’.

Online media, of het nu ‘traditionele websites’ zijn of andersoortige (bijvoorbeeld mobiel), vertegenwoordigen – naar mijn mening – nauwelijks een enorme revolutie in uitgeefland. Het is oude wijn in nieuw zakken. Mijn advies aan uitgevers die internet-goeroes laten opdraven voor veel geld? Haal rustig adem, laat de goeroe in kwestie lekker thuiszitten (scheelt weer verspilde tijd en weggegooid geld) en ga eens terug naar de basis van het uitgeven: geld verdienen aan het verstrekken van informatie aan een specifieke doelgroep.

En of dat nou op papier, online of op de achterkant van melkpakken is: dat maakt geen donder uit. Het gaat altijd om de doelgroep en de informatiebehoefte. Als je die twee zaken goed doorhebt, dan is de te kiezen verschijnings- en distributievorm alleen maar interessant vanwege de kostenfactor en het daaruit voortvloeiende rendement.

{ 48 comments… read them below or add one }

Leave a Comment

Previous post:

Next post: