Wat hebben de ogenschijnlijk willekeurige jaartallen 1893, 1919, 1940, 1943, 1944, 1946, 1970, 1971 en 2006 met elkaar gemeen? Dit zijn de jaren waarin de Nederlandse betaalde dagbladen zijn opgericht. Met een gemiddelde leeftijd van 61 jaar (and counting) doen de kranten het niet slecht; De gemiddelde levensverwachting van een multinational Fortune 500-bedrijf (of equivalent) ligt tussen de 40 en 50 jaar.
So far so good, maar toen werd het 1980. Tim Berners-Lee kwam met een vinding die hem vele jaren later de titel ‘Sir’ zou opleveren: het World Wide Web.
In de drie opvolgende decennia raakten steeds meer mensen via dit WWW met elkaar verbonden. Tot ongenoegen van sommige dagbladen werd content steeds gratiser.
Anno nu, 29 jaar na de geniale ingeving van Berners-Lee, hebben dagbladen het lastig. Onder het mom van de economische crisis – maar stiekem al veel langer – verliezen zij lezers én adverteerders. De hoofdschuldige? Het internet. Vele online initiatieven van de dagbladen later zitten uitgevers en hoofdredacteuren nog steeds met de handen in het haar: “hoe verdienen we nou toch geld met dit internet?”
Gelukkig is daar de Commissie Brinkman. Deze onderzoekers vinden dat de commerciële (!) dagbladensector geholpen moet worden, en wel door mensen met een internetverbinding (>90% van de Nederlanders) te laten betalen voor meer innovatie in de sector. Jazekers, een commerciële sector die een zak geld krijgt ‘om het nog maar eens te proberen’. Burgers die met hun volle bewustzijn hun abonnement opzegden, simpelweg omdat zij minder behoefte hebben aan deze dagbladen.
Om in de woorden van nrc.next te spreken: What’s next? Een belasting op Toyota Prius om de Hummer-fabrikanten van de ondergang te behoeden? Een belasting op MP3’s om grammofoonplaten te laten voortbestaan? Of een belasting op mobiele telefoons om telefooncellen in het straatbeeld te behouden?
Zoals journalist Michiel Hulshof het goed verwoord: “De toekomst ligt niet in papier”.
