Kranten kunnen overleven!

Op 6 mei jl. publiceerde PwC in samenwerking met de World Association of Newspapers het onderzoek ‘Outlook for Newspaper Publishing in the Digital Age’. Conclusies die onder meer in het rapport worden getrokken:

• ‘de Nederlandse bereidheid om te betalen voor een online krant ligt aanmerkelijk lager in vergelijking met andere onderzochte landen’
• ‘Consumenten zijn nog het meest bereid te betalen voor online financieel-, sport- en entertainmentnieuws en achtergrondinformatie.’

Allereerst is hier mijns inziens sprake van een definitieprobleem. Wat is een online krant? Is dat een e-paper? Is dat een site zoals volkskrant.nl en telegraaf.nl. Of is dat een exacte kopie van de papieren krant waar een tailor made browser aan wordt gekoppeld? Dat is nogal essentieel in deze almaar voortdurende discussie. Natuurlijk wil niemand een losnummer uit de kiosk digitaal downloaden. Dat is armoe. Dat leest niet, dat is ‘oud economie’-denken. Dus dat daar een lage betaal-bereidheid uit voortkomt valt te rijmen. Laten we voor het gemak de volgende definitie stellen: een online krant is een nieuw product, dat in niets lijkt op de huidige krant. De content is minstens zo goed (of zo slecht zo u wil) als het papieren product. De online krant is ultiem aktueel in tegenstelling tot de papieren broer. Er wordt een prachtige rich user experience geboden. Lees in dit verband ook eens wat Rob Curley hier over te zeggen heeft. En de navigatie is voor jong en oud prima te begrijpen. Ook kun je hier al het nieuws van pakweg de afgelopen 10 jaar van het merk terugvinden. Natuurlijk in zowel audio-, video- als tekstuele vorm.

In dat geval lijkt me dit heel goed nieuws voor de dagbladen. Hier wordt de noodleidende ‘oude economie’  een businessmodel geboden. Als het onderzoek valide en betrouwbaar is uitgevoerd, dan kan er gesteld woden, dat er bereidheid bij de consument is om voor online content te betalen.

Ik ben het eens met al die opinieleiders, die betogen dat het dagelijkse nieuws op het web op vele plaatsen gratis te verkrijgen valt. En dat daardoor een verdienmodel dood geboren is. Natuurlijk ga ik niet betalen voor een feitelijk artikel, dat ‘Van Basten de handdoek werpt als trainer van Ajax’ om een willekeurig voorbeeld te noemen. Maar voor een exclusief interview met de ex-Ajax trainer, dat in de papieren versie van het AD verschijnt, wil ik voor de download versie gerust, laat ik zeggen tussen de € 0,20 en € 0,40 betalen. Onmiddellijk. En zonder aarzeling. Ik durf zelfs te stellen, dat 5% van het Stir-bereik van het AD die bereidheid wel heeft. Met 20 miljoen bezoeken (Stir, december ’08), geschat 4 miljoen uniques, zou dat betekenen, dat één enkel artikel het AD een omzetpotentieel van zo’n € 60.000 geeft. Een groot deel van de online krant, het niet-exclusieve deel blijft gratis, het meer unieke deel wordt betaald. Voila: une business modèle! PCM waagt met NRC.nl overigens al enige tijd een poging met een afgeschermd abonnee-deel op haar website. Op een manier zoals het juist niet moet, maar dat terzijde.

Tycoon Rupert Murdoch deed onlangs ook een duit in het zakje. Als het aan hem ligt, zijn de websites van de Engelse dagbladen The Times en The Sun binnenkort alleen nog tegen betaling te lezen. Zo maakte hij vandaag bekend bij de presentatie van de kwartaalcijfers van zijn bedrijf News Corp. Of hij zijn voornemen waar gaat maken en of dat nu zo verstandig is, de Wall Street Journal is eigenlijk het enige goede voorbeeld in de wereld, is vers twee.

Bij nader inzien is er eigenlijk maar één probleem in dit verband. Vincent Everts vroeg mij zo’n 7 jaar geleden op een congres waar ik sprak: ‘Hoe lang denk je dat het nog duurt, voordat er een fatsoenlijk systeem voor micro payments bestaat op het web?’ Ik hield de zaal toen voor, dat dat met 3 jaar wel opgelost zou zijn. Want dat een dergelijk, m.n. klantvriendelijk systeem er nog immer niet is, daar wringt hem de schoen. Even een artikel lezen op het web doe je niet met een creditcard of een andere ingewikkelde vorm van online payment. Daar gaat geen consument zich aan wagen. Maar als ik met één druk op de knop (ok, max. 2) een artikel tot mij kan nemen, ben ik gerust bereid tot betalen. Mits de content maar uniek en voor mij relevant genoeg is. En dus ook elders niet eenvoudig gratis te verkrijgen is. Deze stelling sluit enigszins aan bij het betoog van Arenda Joustra, die op het MWG-congres pleitte voor een iTunes-achtig betaalmodel voor print. Auteursrechtelijke bescherming zal dan wel tegenwicht moeten bieden aan de onvermijdelijke copy/paste praktijken, die op dergelijke initiatieven zullen ontstaan. 

Maar met een gedegen online payment oplossing en juridische bescherming wat betreft copyright, begin ik er van overtuigd te raken, dat er toekomst is voor de dagbladen. Maar of ze die keuze zullen maken, hun organisaties hierop willen inrichten en ook de noodzakelijke time-to-market kunnen realiseren. Daar ben ik wat minder zeker van.

Deze posting verscheen eerder op Roblog.