Wat moet een krant nog online doen om in de smaak te vallen? De respectable New York Times lanceerde tal van nieuwe personalisatie features en werd direct neergesabeld door invloedrijke bloggers: tien jaar te laat en niet onderscheidend.
Met My Times kan een lezer een gepersonaliseerde pagina maken op de manier die bekend is van MyYahoo en Netvibes. De content wordt aangevoerd door rss-feeds en wordt getoond in widgets.
Deze widgets kunnen vervolgens met behulp van de muis ergens op de pagina geplaatst worden. De lezer kan rss-feeds naar eigen voorkeur toevoegen, en de lay out van de widgets ook enigszins aanpassen.
Het commentaar van bekende bloggers zoals Michael Arrington van TechCrunch en Richard MacManus van Read/Write web is niet mals: allemaal leuk en aardig van de Times, maar Google en Netvibes doen dit al lang en bovendien beter.
Uit een recent onderzoek van de Bivings Groep blijkt dat al heel veel Amerikaanse krantensites in de VS rss-feeds, video en blogs aanbieden. Het gebruik van user generated content en social networking loopt nog achter, maar dat zal ongetwijfeld komen op den duur.
Er komt een dag dat iedereen alle web 2.0-trucs gebruikt en deze tools en technieken dus niet langer genoeg zijn om een onderscheidende website of een dienst neer te zetten. Het worden standaarden die iedereen bij een website verwacht.
En wat dan?
Web 2.0 gaat niet over het hébben van tools en techniekjes, maar over hoe je die gebruikt.
In 2001 schreef ik in YmmY magazine:
— — —
Het grote misverstand
Moderne marketinggoeroes prediken ‘de veeleisende consument’. Volgens hun Woord lopen de winkelstraten over van slimme kopers, die precies weten wat ze willen, waar, wanneer en waarom. Ik heb zelden zo’n onzin gehoord.
De hedendaagse consument is helemaal niet veeleisend, ze is gewoon verwend. Wist ze maar wat ze wilde, had ze maar prachtige eisenlijstjes op zak. Dan was je als producent of dienstverlener snel rijk, van ‘t simpelweg naar d’r pijpen dansen.
Nee, haar eisenlijstje telt slechts één regel: ‘ik wil nieuwe ervaringen opdoen’. Ze wil dingen meemaken die ze nog niet eerder heeft meegemaakt. Ze wilt verrast en verwend worden. Ze schreeuwt ‘Give it to me, baby!’
Persoonlijke aandacht is het waardevolste goed. Echt: al die rare ‘zoek het zelf maar uit’-concepten zijn al bij voorbaat ten dode opgeschreven. Als je de consument wil plezieren, dan hélp je.
— — —
… en dat is volgens mij ook hier weer relevant.
@ Carl
okee, maar wat is dan bijvoorbeeld een nieuw soort ervaring die ik bij een krantensite zou kunnen opdoen?
Sorry voor m’n late reactie -> kan er niet een ‘e-mail mij de reacties op dit artikel’-aanvinkhokje aan dit formuliertje worden toegevoegd?
Kranten hadden vroeger een flinke vinger in de ’spulletjesverkoop’ en ‘personeelsadvertenties’-papjes. Maar toen het internet ineens veel meer mogelijkheden bood, lieten ze de marktplaatsen en monsterboarden er met hun klanten vandoor gaan.
Vlakken waarop ze nu – mits ze razendsnel handelen – nog op kunnen scoren zijn bijvoorbeeld commerciele content (lezers vragen erom en merken willen het bieden, maar redacties zijn er allergisch voor), direct sales (waarom kan ik dat leuke telefoontje niet gewoon op de krantensite kopen?) en het pro-actief aanbieden van passend nieuws (op basis van waar ik ben, hoe laat het is, wat mijn beroep is, wat mijn persoonlijk voorkeuren zijn, etc.) via alle beschikbare media (internet thuis, internet onderweg, internet op de zaak, GSM, PDA, iPod, narrow casting schermen, … noem maar op).
En voor wat betreft die web 2.0 truukjes: die gaan op dit moment nog nauwelijks verder dan het leveren van een schaar bij een papieren krant. “Kijk, hier heb je een schaar. Kun je een geinig knipselboekje maken. En hier heb je ook nog wat telefoonnummers van andere lezers, kun je die leuk opbellen.” Echt puur ‘zoek het zelf maar uit’, de toegevoegde waarde van de krant is nul comma nul.
Web 2.0 gaat niet over het hébben van tools en techniekjes, maar over hoe je die gebruikt.
Ik zal ff kijken of er zo’n mailvinkje aangelegd kan worden.
Commerciele content en personalisatie vind ik nou niet direct nieuwe ‘ervaringen’ waarbij de geest en de zintuigen zodanig geprikkeld worden dat er een nieuwe dimensie aan het nieuws wordt toegevoegd.
Toegevoegde waarde van een krant zou kunnen zijn dat de lezer veel meer deelgenoot wordt van het nieuws. Bijvoorbeeld: Verslaggever Jansen gaat op zoek naar het FARC meisje in de Colombiaanse oerwouden. Laat de lezer dan bijvoorbeeld live inpluggen op een mobiele videostream van de tocht (voorzover technisch haalbaar).
Kranten en andere ´oude´ media hebben de middelen en de mensen om research te doen en verslaggeving vanuit moeilijke gebieden te organiseren. Daarmee kunnen ze zich onderscheiden van andere media die allemaal hetzelfde nieuws rondpompen. Web 2.0 technieken kunnen prima gebruikt worden voor research. Laat lezers kwesties agenderen, en zorg er als krant voor dat je dat profdessionel uitzoekt, al dan niet in samenwerking met de lezer.
Het gaat er niet om wat er technologies mogelijk is maar of je een ervaring creëert die beter is dan jouw concurrentie. Misschien betekent dit minder features maar wel een gebruikersvriendelijke ervaring: niet zoeken maar content ontdekken…in de ruimste zin van het woord (nieuws, commentaar, producten, mensen, etc.)
Laten we eerlijk zijn..de bovenstaande critici zijn niet de gemiddelde lezers van online nieuws. Voor een normale gebruiker die naast zijn geprinte exemplaar af en toe nieuws leest op het internet, zijn dit behoorlijk innovatieve features.
Ik denk waar kranten zich mee bezig moeten houden (en ze zeker ook doen) is het doelgericht laten zien van advertenties. En dan niet alleen advertenties van adverteerders maar zoals Carl ook zegt “personeelsadvertenties” en “spulletjesverkoop”.